Emoties

Iedereen heeft ze, iedereen voelt ze. Waarom is het dan in onze maatschappij zo ongehoord om emoties te laten zien? We mogen niet boos 😡 zijn, we mogen niet huilen 😢. We mogen niet juichen van blijdschap , tenzij we een sportwedstrijd ⚽️ 🏀 🎾 ⛸ 🏎 kijken. Dan mag het wel, het voelt zelfs bijna verplicht mee te doen met de tweejaarlijkse voetbalgekte. Collectieve emoties lijken algemeen geaccepteerd, waar individuele emoties weggestopt moeten blijven. Houd ze vooral achter de spreekwoordelijke voordeur verborgen, toon ze niet, toon geen zwakte.

Maar is het tonen van emotie wel een zwakte? Toont het niet simpelweg dat we mensen zijn, met gevoelens? Toont het niet in zuiverste vorm welke impact gebeurtenissen of woorden op ons kunnen hebben? Want ook al worden emoties niet getoond, de impact is er wel degelijk. Alleen geven we dan door het optrekken van een muur “de ander” niet de kans te zien wat hij of zij teweeg brengt. En ontnemen we de ander daarmee ook niet de kans om extra verduidelijking te geven, steun te bieden, of zelf nog eens een keer over de ontstane situatie na te denken?

De afgelopen weken heb ik weer een paar keer meegemaakt dat een ander schrok van mijn zichtbare emoties. Mijn opmerking “als ik ze niet laat zien, betekent het niet dat ze er niet zijn” zette daarbij de anderen wel aan het denken. En dat is fijn, emotie is namelijk een manier van interactie die heel gevoelsmatig, intuïtief en daarmee puur is. Wat mij betreft is emotie dan ook een groot goed. Woorden van een oud-collega in acht nemend, verstop ik ze steeds minder. Want zoals hij zei: “Als jij je emoties gaat verbergen, ben je niet meer je eigen ik.” ☺️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *